Φευγω.... ( ; )

Μικρη μου Γαλατεια,

Δεν ξερω αν πρεπει να σου ευχηθω "Χρονια πολλα" λογω των εορτων η να σου γραψω ακριβως ο,τι εχω στο νου μου ολες αυτες τις μερες, οπου και συνειδητα απεχω απο την αλληλογραφια μας! Κι αυτο διοτι, αν σου πω αυτα που με "ταλανιζουν", τοτε καθε ευχη απο μερους μου θα φανει ανακολουθη, αν οχι ειρωνικη!

Σκεφτομαι λοιπον να σε "αφησω" μικρη μου, απαξ και δια παντος! Τοσο απλα, οσο απλα ξεκινησα και να σου γραφω, πριν απο εναμιση χρονο περιπου, ελπιζοντας σε ενα μικρο θαυμα... ολες αυτες οι επιστολες να σε "βρουν" σε ενα τυχαιο σου διαδικτυακο "παραστρατημα", κι ετσι να επιβεβαιωθει η χρονια κι ακλονητη πεποιθηση μου στο καρμα! Σε αυτο που μας εφερε κοντα και μας χωρισε τοσες φορες, πριν μας απομακρυνει μια και καλη!

Ηδη νιωθω κουρασμενος, ποσο μαλλον κι οι λαθραναγνωστες των επιστολων μου, μιας κι απο καιρο δεν μπεινουν καν στον κοπο να σχολιασουν κατι, η ακομη χειροτερα να τις διαβασουν. Ισως να φταει κι η ελλειψη ιστολογικου καθωσπρεπισμου (διαδικτυακου savoir - faire) εκ μερους μου, μιας και ειναι καιρος που δεν ανταποδιδω τα σχολια η να κανω καποια σε νεους συν-ιστολογους, με σκοπο την ανανεωση των λαθραναγνωστων μου. Μα κατι τετοιο θα παρεκκλινε της αρχικης και πηγιαιας επιθυμιας μου απλα να σου γραφω κι οχι να κανω ανουσιες δημοσιες σχεσεις, απλα για να τροφοδοτω το "εγω" μου.

Δεν εχω κανενα παραπονο ομως, μιας και μεσα απο αυτη την εναγωνια αναζητηση διαυλων επικοινωνιας με σενα, (γνωρισα εντος κι εκτος εισαγωγικων) αρκετα κι αξιολογα ατομα, το καθενα εκ των οποιων συνεβαλλε στην αναγκη μου για εμψυχωση σε αυτη μου την προσπαθεια.

Ομως απο καιρο εχω τη βεβαιοτητα οτι εχω κουραστει εγω κι αυτο κουραζει και τους "γυρω " μου. Κουραγιο δεν βρισκω να συνεχισω κι ετσι επαναλαμβανομαι. Κι αυτο με κανει να ξανανιωθω μεσα μου την ταση φυγης που ειχε καταλαγιασει τοσο καιρο που επεστρεψα συνειδητα στα πατρια εδαφη. Ποια πατρια θα μου λεγες αν διαβαζες αυτες τις αναμεικτες αραδες απο λεξεις; Εγω δεν ειμαι αυτος που με θερμη υποστηριζω πως η πιο γλυκεια πατριδα ειναι η καρδια;;; Ε, λοιπον καιρος να το παραδεχτω μεγαλοφωνως πως η καρδια μου δεν κατοικοεδρευει στην πρωτευουσα της Μεσσηνιας!

Ομως μη με ρωτησεις τη διευθυνση θα δηλωνα σε μια αιτηση και στο κενο "Πατριδα" αν πρωτα δε μου εκμυστηρευτεις την δικη σου! Βλεπεις παει καιρος που ημουν ευπροσδεκτος στο σπιτι σου κι αποδεκτος απο ολα τα μελη της οικογενειας σου, εκτος εσου φυσικα! Ομως οσο παλια κι ανα συνεβαινε αυτο, η αναλλοιωτη αναμνηση αυτων των στιγμων κανει δυσβασταχτη την μιζερη σημερινη πραγματικοτητα. Τελικα νομιζω οτι θα αρχισω να φθονω τα χρυσοψαρα και την θρυλικη τους προσκαιρη μνημη. Χμμ, μολις τωρα θυμηθηκα και μια απο τις αγαπημενες μου ταινιες με τον Τζιμ Καρει σε μια απο τις καλλιτερες ερμηνειες του. (δεν νομιζω οτι χρηζει ανφορας ο τιτλος της ετσι;)

Ξαναδιαβαζοντας οσα μεχρι τωρα καταφερα να σου γραψω, θυμηθηκα την Gina που καποτε μου ειχε πει πως οι σκεψεις μου ειναι ομορφες μεσα στην αναρχη δομη τους. Ξερεις αλλωστε πως οντας υπερμαχος της αυτοματης γραφης, δεν σχεδιαζω προσχεδια επιστολων και κειμενων, παρα μονο αφηνομαι να "ξεχυθω" με ολη μου την ορμη στο πληκτρολογιο, σαν ενα ποταμι απο καιρο εγκλωβισμενο στην στενωσια ενος φραγματος. Κι αυτο το φραγμα απο καιρο σε καιρο "σπαει" αφηνοντας με να φτασω ως τη θαλασσα, ως ενα μποκαλι ναυαγο, με την ελπιδα να σε βρω...

Λοιπον, ειλικρινα δεν ξερω τι μελλει γεννεσθαι! Αυτο που ξερω ειναι πως αυτη μου η επιστολη "γεννηθηκε" απο το ακουσμα στο ραδιοφωνο ενος απο τα πρωτα τραγουδια του Ορφεα Περιδη, κατα τη διαρκεια της χτεσινης μου ημιτελους αποδρασης προς την ορεινη Αρκαδια (Στεμνιτσα, Δημητσανα, Βυτινα). Και την χαρακτηριζω ημητελη μιας και δεν ειχε προορισμο τον ενα και απολυτο προορισμο... ΕΣΕΝΑ!

Ο Πυγμαλιωνας σου.

ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ

"ΦΕΥΓΩ"




Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά,
παίρνω φωτιά και ξημερώνει,
στην τελευταία ρουφηξιά,
κάνω όρκο να τελειώσει πια ότι τελειώνει!


Μπαίνω στο τρένο την αυγή,
για να με βρει σε άλλο μέρος,
η μέρα τούτη που θα μπει,
να με γλιτώσει από εκεί που’ μουνα ξένος!


Φεύ-γω, φεύ-γω,
κάθε μέρα φεύγω,
μέτρο με τρο όλο πιο μακριά!

Φεύγω, φεύγω,
τόσα χρόνια φεύγω,
στην καρδιά μου όλο πιο κοντά!


Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως,
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός,
είναι που χώρισε τον κόσμο από λάθος!


Άραγε τι να φταίει τι,
που ονειρευόμαστε στο ξύπνιο,
και να’ ναι η λησμονιά αυτή,
που ανοίγει πόρτες το πρωί σε κάθε χτύπο...

Subscribe Free  Add to my Page

Φρεαρ αρτεσιανο...

Μικρη μου Γαλατεια,


Ακομη δεν εχω βρει το χρονο να επιλυσω το θεμα με την αποστολη των μουσικων μου επιλογων προς εσενα! Ετσι αλλη μια επιστολη που θα σου στειλω εν ταχει και χωρις ενα τραγουδι να τη συνοδευει! Και το κακο ειναι πως εχω βρει κι ενα αγγλικο να σου στειλω, μιας κι αν κρινω απο τις δικες σου (κατα καιρους) μουσικες αφιερωσεις, μαλλον δεν αρεσκεσαι να εκφραζεσαι με ελληνικους στιχους, οπως σχεδον αποκλειστικα εγω!

Τελος παντων... Αυτες τις μερες σε σκεπτομαι ξανα και με συχνοτητα πρωτογνωρη! Κι αυτο με κανει να νιωθω σαν αρτεσιανο φρεαρ! Οπου κι αν με "τρυπησεις" αβιαστα θα βγει μια προταση, μια παραγραφος η εστω δυο τρεις λεξεις ταιριασμενες μονο για σενα!

Αν σου εστελνα ολα αυτα που εσυ μουσα μου παντοτινη με το επιμονο και διεισδυτικο σου βλεμμα, εχεις ενεπνεσει κι υστερα με κανεις αβιαστα να αναβλυζω στο χαρτι, τοτε θα πρεπε να λαμβανεις μια μικρη μα μεστη του ποθου μου για σε επιστολη καθε λιγο και λιγακι!

Κι ισως ετσι να αφηνα κι εγω σε σενα την ιδια γλυκοπικρη επιγευση σαν καραμελα, οπως κι εσυ απλοχερα σκορπας στη ζωη μου, με καθε σου mail, κανοντας με να μηνξερω αν θα πρεπει να χαιρομαι η να λυπαμαι που σε εχω στη ζωη μου μα οχι και στην αγκαλια μου.

Ποιος ξερει να μου πει και αν θα το κανει αραγε θα πρεπε να τον ακουσω αν κανω καλα που ατενιζω αυτη σου την σκαναρισμενη φωτογραφια με τα καλοσχηματισμενα φρυδια, που με αναστατωνουν ισως περισσοτερο κι απο μια πιο αποκαλυπτικη απο αυτες που θα σου ζητουσα αν δεν ειχα ηδη ... στου μυαλου μου τα πιο μυχια λευκωματα.

Τελικα σκεφτηκα πως θα πρεπε να σου στειλω ισως τους στιχους του τραγουδιου που θα σου εστελνα με αυτη την επιστολη και να ευχηθω πως θα μπορεσεις ευκολα να το βρεις αν κανεις τον κοπο να το αναζητησεις... οπως κι εμενα.

Ο Πυγμαλιωνας σου

"SKINNY LOVE"

BON IVER


Come on skinny love just last the year
Pour a little salt we were never here
My, my, my, my, my, my, my, my
Staring at the sink of blood and crushed veneer

I tell my love to wreck it all
Cut out all the ropes and let me fall
My, my, my, my, my, my, my, my
Right in this moment this order's tall

And I told you to be patient
And I told you to be fine
And I told you to be balanced
And I told you to be kind
And In the morning I'll be with you
But it will be a different "kind"
I'll be holding all the tickets
And you'll be owning all the fines

Come on skinny love what happened here
Suckle on the hope in lite brassiere
My, my, my, my, my, my, my, my
Sullen load is full; so slow on the split

And I told you to be patient
And I told you to be fine
And I told you to be balanced
And I told you to be kind
And Now all your love is wasted
And Then who the hell was I?
And I'm breaking at the britches
And at the end of all your lines

Who will love you?
Who will fight?
Who will fall far behind?

Oooh, Oooh
Oooh, Oooh, Oooh

"Σιωπηλη" επιστολη...

Μικρη μου Γαλατεια,


Σημερα ολη μερα ειχα την ακατανικητη επιθυμια (ορμη μαλλον) να σου γραψω! Κι αυτο το οφειλα σε ενα τραγουδι, που ακουσα μετα απο πολυ καιρο, στην Ερα-2. Ενα τραγουδι, που ουσιαστικα ειναι ενα μελοποιημενο ποιημα της συντοπιτισσας μου Μαριας Πολυδουρη. Ομως οταν επεχειρησα να το "ανεβασω" στο www.boomp3.com , οπου και φιλοξενω και τις υπολοιπες μουσικες μου επιλογες, απετυχα παταγωδως! Κι οχι επειδη εφταιγα εγω, μα επειδη κατι συμβαινει με το συγκεκριμενο site! Ισως να το εκλεισαν, με καποια προφαση περι προστασιας της πνευματικης ιδιοκτησιας. Δεν ξερω.. Αυτο που ξερω μονο, ειναι οτι τελικα αποφασισα να σου στειλω αυτη την επιστολη ασυνοδευτη απο το τραγουδι, που αποτελεσε την κινητηριο δυναμη, που με ωθησε να σου γραψω ξανα μετα απο τοσες μερες.


Ειμαι σιγουρος οτι ηδη εισαι ανυπομονη να μαθεις ποιο ειναι αυτο το τραγουδι. Προς το παρον θα πρεπει να αρκεστεις να μαθεις πως αυτο που διαγνωσα στους στιχους του απο εσενα, βρισκεται καλα κρυμμενο στη δευτερη του στροφη. Εκει λοιπoν μικρη μου διεκρινα φευγαλεα, ακουγοντας το τραγουδι, αυτο που χρονια τωρα λεω σαν ισως το μονο κι απολυτο μοτο, πως η μονη αληθινη αντανακλαση του εαυτου μας βρισκεται στα ματια αυτων που μας αγαπουν.


Και ναι, μια κι ειμαι σιγουρος πως ηδη εχεις κρυφοκοιταξει παρακατω, να δεις τον τιτλο του τραγουδιου, ειναι το "Δεν τραγουδω παρα γιατι μ ' αγαπησες" σε μουσικη του Δημητρη Παπαδημητριου, που περιλαμβανεται σε εναν απο τους πιο αγαπημενους μου δισκους, τα "Τραγουδια για τους μηνες".


Kαι ναι, ακομη θυμαμαι, λες κι ηταν χτες, οταν ενα βραδυ, οπου εγω ειχα σχεδον τελειωσει ενα μπουκαλι πενταστερο κονιακ, κι εσυ ειχες ηδη περασει στο δευτερο μιας καταξανθης και δροσερης σαν κι εσενα κεφαλονιτικης Ρομπολας, αποφασισες να μου χαρισεις μετα απο χροοονια, το δικο σου μερος μιας κοινης, τροπον τινα, αναμνησης. Και αδυνατω να την χαρακτηρισω ξεκαθαρα κοινη, μιας και μεχρι την εκμυστηρευση σου, ειχα μια λειψη κι ως εκ τουτου ημιτελη αναμνηση.

Θυμαμουν ανεκαθεν κι εγω το λυγερο κι αναλαφρο σου βαδισμα, που σε εκανε να μοιαζεις στα ματια μου σαν φυλλο που αποχωριστηκε τους μυριους ομοιους απο ενα δεντρο της Εδεμ, μα αρνιοταν να δεχτει αναντιρρητα την βαναυση επιδραση της γηινης βαρυτητας επανω του, κι ετσι αγκαλιαζε σφιχτα καθ' αερακι που εβρισκε στο περασμα του! Ετσι τα ποδια σου εμοιαζαν να αιωρουνται μερικα χιλιοστα του μετρου, πανω απο το δαπεδο, κι αυτο εκανε ακομη πιο ευκολο το λικνισμα της μεσογειακης σου σιλουετας, που θα εκανε τη Μαγια να φανταζει αδιαφορη στο ματια του Γκογια.


Εσυ ομως θυμοσουν οοολα αυτα τα χρονια, μια δικη σου εκδοχη μιας τυχαιας συναντησης μας καπου σε μια πλατεια. Εκει λοιπον σ' ειδα να κατηφοριζεις προς το μερος μου, κι ετσι η αποσταση που μας χωριζε, μου εδωσε την ανεση χρονου να σε χορτσω και να προλαβω να ψελισω καποια φιλοφρονηση για το περπατημα σου. Ειμαι σιγουρος, χωρις να θυμαμαι την συγκεκριμενη αυτη συναντηση μας, πως δεν ημουν απολυτα ειλικρινης μζι σου, μιας κι ακομη και μεχρι σημερα, δεν σου εχω εκμυστηρευτει την απολυτη ερωτικη αναστατωση που παντα βιωνα στη θεα της χορευτικης σου περπατησιας!


Μαλιστα, θα σου εκμυστηρευτω τωρα, κατι που ισως μολις να συνειδητοποιησα!!! Ειχα καποτε μια κοπελα, καπου ενδιαμεσα στα κενα της σχεσης μας, οπου παντα μα παντα "εξεγειρομουν" μονο και μονο με το βαδισμα της , που τωρα αναλογιζομενος, συνειδητοποιω οτι δεν υπηρξε παρα ενα κακεκτυπο του χορογραφημενου βηματισμου σου!

Για να μην μακρυγορω ομως, και πολλω δε μαλλον, για μια "αλλη", οταν μου ελεγες αυτη την ιστορια, εχοντας φωλιασει στην αγκαλια μου, δινοντας μου την ευκαιρια να οσμηζομαι βαριανασαινοντας το αρωμα σου, συνεχισες ψελιζοντας διστακτικα και τι ειχε προηγηθει μερικα μονο λεπτα! Μερικα μετρα μονο πιο πανω, κατεβαινοντας την πλατεια, επιδεικνυοντας με σιγουρια, οσα ο θεος σε προικισε απλοχερα, "επεσες" επανω σε μια παρεα Ευελπιδων, που ειχαν εξοδο στην πολη. Κι αδιαφορα τους αναγκασες να ανοιξουν πιο διαπλατα κι απο οσα αν θα περνουσε ενα αυτοκινητο αναμεσα τους, και να κρυφακουσεις να σχολιαζουν κοσμια αυτο ακριβως το θεικο σου χαρακτηριστικο γνωρισμα, που μονο μερικα λεπτα μετα, εγω θα τολμουσα να εκθειασω... την κυματιστη σου κινηση!!!


Ο Πυγμαλιωνας σου.


Υ.Γ. Θα ηθελα να ζητησω κατανοηση απο τους λαθραναγνωστες μας, που δεν προλαβαινω να ανταποδωσω την τιμη να απαντησω στα σχολια τους, και να τους προτρεψω να το αντιπαρελθουν, αφηνοντας ακομη περισσοτερα!

"ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΑΡΑ ΓΙΑΤΙ Μ'ΑΓΑΠΗΣΕΣ"

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ


Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.


Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.


Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.


Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε
γι' αυτό έμειν' ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Μόνο γιατί σε σεναν άρεσε.


Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.


Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

"Ξεχνα την, φανει - δε φανει!"

Μικρη μου Γαλατεια,

Με το λευκο μου λαπτοπ στα ποδια, καθομαι στο στεγασμενο μερος του κηπου μου, και σου γραφω αλλη μιαν επιστολη, οσμιζοντας παραλληλα την ελευση μιας δυνατης νεροποντης, και βλεποντας τους φωτεινους προπομπους της, καποια υπερλαμπρα αστροπελεκια, που χορευουν εκστατικα, σαν ψιλολιγνοι δερβισηδες.

Η αληθεια ειναι πως ολες αυτες τις μερες, που περασαν απο την προηγουμενη μας επικοινωνια, ειχα κατα νου να σου γραψω για πολλα θεματα, που με απασχολουν αυτο τον καιρο! Κι ομως ατυχως, τωρα που το πηρα αποφαση, ενα απολυτο κενο κατελαβε τη θεση ολων αυτων των σκεψεων, με αποτελεσμα να αναρωτιεμαι, αν θα πρεπει να διαγραψω ακομη κι αυτες τις δυο αραδες. Ομως αν το κανω, τοτε η ρουτινα της επερχομενης εβδομαδας, θα με κρατησει "μακρια" σου για αρκετες ακομη μερες.

Αναμεσα σε καθε τελεια που βαζω μεταξυ των προτασεων, μεσολαβουν αρκετα λεπτα, που αφηνομαι στην αναμνηση σου, μηπως κι ετσι βρω την πολυποθητη εμπνευση, η τελικα στειλω μια επιστολη, ατονη κι αχρωμη, "σε στυλ να μην ξεχνιομαστε". Η αληθεια ειναι πως εχω εδω και καιρο αρχισει να ερωτοτροπω με την ιδεα να σταματησω να σου γραφω. Οπου να ναι συμπληρωνω 100 επιστολες, κι σκεφτομαι να σε απαλλαξω μια για παντα απο το βασανο, να τις διαβαζεις και προφανεστατα να μην επιθυμεις να απαντησεις!

Αλλωστε κι οι λαθραναγνωστες μας πρεπει να εχουν κουραστει απο την μονοπλευρη επικοινωνια μας, κι ετσι ολοενα και πιο αραια αισθανονται την αναγκη να αφησουν ενα σχολιο η μια παρατηρηση στα γραφομενα μου. Και δεν τους αδικω καθολου! Ισως στην αρχη να φανταζε ενδιαφερουσα ολη αυτη η "πλοκη" της σχεσης μας, που διαφαινοταν μεσα απ τα γραμματα μου, ομως τωρα πια ισως ειναι φανερο, ακομη και στους πιο "αισιοδοξους", οτι δεν προκειται κατι να αλλαξει δρματικα προς το "καλυτερο"! Και χρησιμοποιω εισαγωγικα, μιας και μονο εγω κι εσυ, ειμαστε σε θεση να ορισουμε πιο ειναι το καλυτερο η το χειροτερο!

Ειδες;;; Ακομη και μετα απο (σχεδον) εκατο αναπαντητες επιστολες, εγω συνεχιζω να σε υπερασπιζω πρωτα σε μενα και μετα σε ολους τους εν δυναμει αυτοκλητους αισθηματικους εισαγγελεις και δημοσιους κατηγορους!

Μα πως να σε κατηγορησω για αυτο που κι εισαι και πως να το κανει αυτο ο οποιοσδηποτε για αυτο που ειμαι εγω; Πολλοι ¨φιλοι"μου, εχουν στη διαρκεια ολων αυτων των χρονων προσπαθησει να με πεισουν να σε ξεχασω η εστω να παψω να σε ανασυρω απο τα μυχια της ψυχης και του νου μου. Προφανεστατα ανεπιτυχως!

Ακομη θυμαμαι την πρωτη φορα που σε συναντησα στο σπιτι ενος φιλου μου, το βραδυ μιας Τριτης ενος Νοεμβρη, ενω τον ειχα επισκεφτει τυχαια απλα και μονο για να τον βοηθησω σε καποιο "μαστορεμα" αφου παντα καταπιανομουν με διαφοραμαστορεματα. Κι ενω ειπα οτι θα μεινω μονο για κανα 10λεπτο, παρα την επιμονη του κοινου μας φιλου. Ομως οταν διεγνωσα οτι τελικα ησασταν μονο φιλοι κι εσεις κι αφου ηταν ολοφανερο πως η ελξη ηταν αμοιβαια, εμεινα κανα τριωρο, σιγουρος οτι αυτη θα ηταν η αρχη μιας μοναδικης σχεσης!

Τελος παντων...

Ο Πυγμαλιωνας σου.

"ΦΑΝΗ"

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΖΟΥΛΗΣ








Μέσα στο τζάκετ μου σκυφτός
γραμμή Βικτώρια Πειραιά
καθώς στριγγλίζουν οι γραμμές
κάτι μου καίει τα σωθικά

Οι φίλοι μου μου το ‘χαν πει
ξέχνα ρε Μπίλι τη Φανή
όσο και να το θέλεις πια
δεν πρόκειται να ξαναρθεί

Φριχτές οι φάτσες γύρω μου
και με κοιτούν ειρωνικά
όπως με κοίταζε κι αυτή
πριν από μερικά λεπτά

Οι φίλοι μου μου το ‘χαν πει
ξέχνα ρε Μπίλι τη Φανή
όσο και να το θέλεις πια
δεν πρόκειται να ξαναρθεί

Στο σπίτι ο δρόμος σκοτεινός
παραπατάω στα σκαλιά
μες στο δωμάτιο μοναχός
κι ο Ντίλαν να μου τραγουδά

Οι φίλοι μου μου το ‘χαν πει
ξέχνα ρε Μπίλι τη Φανή
όσο και να το θέλεις πια
δεν πρόκειται να ξαναρθεί

Πάτα το "PLAY" και δυνάμωσε τα ηχεία !!!

Boomp3.com

Θελω μια αγαπη...

Μικρη μου Γαλατεια,

Με αφορμη την σχετικα προσφατη ανακαλυψη της σελιδας σου στο Facebook (ας μην μακρυγορησω σε αυτην ειδικα την επιστολη, για τις ρητα εκπεφρασμενες ενστασεις μου για την δημοσιοποιηση προσωπικων μας στοιχειων στο διαδικτυο), το (φοιτητικο) μου παρελθον θυμηθηκα. Ξερω πως αυτος ηταν ο τιτλος της προηγουμενης επιστολης που σου εστειλα, μα εχω τους λογους μου που επαναλαμβανομαι.

Ηταν λοιπον κατα τη διαρκεια της πρωτης (ναι, ξερεις καλα τι εννοω) φοιτητικης μου παραμονης στην Πατρα, οπου καθαρα για προσωπικη ευχαριστηση, ημουν ο "βραδυνος εκφωνητης" σε ενα μικρο τοπικο ραδιοφωνικο σταθμο. Κι ηταν τοτε, που εχοντας προσβαση σε ολα τα νεοκυκλοφορηθεντα τραγουδια, ανακαλυψα και αυτο, που σημερα θα σου στειλω για να ακους αποψε μακρυα μου.

Ειναι ενα τραγουδι, που αδικως δεν πολυακουστηκε τοτε στα ραδιοφωνα, σε αντιθεση με το "Καραβια στη στερια", που συμπεριλαμβανοταν στην ιδια αξιολογη μουσικη συλλογη. Κι η αληθεια ειναι, πως κι εγω το ειχα ξεχασει, μα το θυμηθηκα απο την πρωτη κιολας νοτα του, οταν το ακουσα το προηγουμενο Σαββατοβραδο. Το αξιοπεριεργο ηταν, οτι το επελεξε ενα dj σε ενα γαμο που ημουν προσκεκλημενος στην Τριπολη, το προηγουμενο Σαββατοβραδο, κι αυτος ηταν ο λογος που δεν ανεβηκα στην Πατρα, οπου κι ηλπιζα (αραγε το λαχταρουσα θα σου ακουγοταν καπως υπερβολικο;;;) να σε συναντησω, οσο ακομη θα εισαι εκει!!!

Ετσι λοιπον, οταν αργα τη νυχτα, η μαλλον νωρις τα ξημερωματα, επεστρεψα στο σπιτι μου, και παρα την απιστευτη κουραση κι υπνηλια, βαλθηκα να βρω στη δισκοθηκη μου αυτο το cd και να σου το στειλω να το ακουσεις, μιας κι ειμαι σιγουρος οτι θα το λατρεψεις κι ισως να ακουσεις για πρωτη φορα!

Ομως εψαχνα επι ματαιω για αρκετη ωρα το βραδυ, κι ακομη περισσοτερη την Κυριακη, μιας και προφανεστατα, πρεπει να το ειχα χασει, η μαλλον καποιος ειχε "ξεχασει" να μου το επιστεψει, Οποτε και κατεφυγα στο ιντερνετ για να το βρω, μεχρι που τελικα, ενας συν-ιστολογος, ευγενικα μου το εστειλε, αφου το ειχε παρουσιασει αρκετο καιρο πριν.

Ετσι λοιπον, ειμαι στην ευχαριστη θεση, να σου το προσφερω, με τη σειρα μου, για να το ακουσεις, κι ισως να το παρουσιασεις στη σελιδα σου στο Facebook, αν και δε νομιζω να καταφερεις να βρεις το βιντεο κλιπ του, γιατι μαλλον δεν υπαρχει. Κι αφου δεν ειχα την τυχη και χαρα να σε γνωρισω κατα την πρωτη μου φοιτητικη περιοδο, κι ουτε να στο "χαρισω" κατα την δευτερη, να λοιπον, που εστω και εκ του μακροθεν, ερχομαι να διαρθωσω τα λαθη των συγκυριων της ζωης.

Ο Πυγμαλιωνας σου.

Υ.Γ. Ενα μεγαλο ευχαριστω στον Οιδιποδα, για την αμεση ανταποκριση του στο ευγενικο μου αιτημα. To blog του ειναι πλεον στη λιστα με τα αγαπημενα μου!

"ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ"






ΔΗΜΟΥ ΕΛΕΝΗ

ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ







Φεγγάρι μισοφέγγαρο
Βυζαντινό φεγγάρι
Εγώ κι εσύ ζευγάρι
Κι η νύχτα ζωγραφιά

Φιλιά σου δίνω στο λαιμό
Σειρά μαργαριτάρια
Χίλια μικρά φεγγάρια
Που φέγγουν τον καημό

Θέλω μια αγάπη να μην σβήνει
Όπως τ’αστέρι την αυγή
Να’ναι δροσιά και να με πίνει
Όπως το αίμα η πληγή

Φεγγάρι μισοφέγγαρο
Του έρωτα δρεπάνι
Το μαύρο σου φουστάνι
Το ρίχνω στη φωτιά

Θέλω απόψε να χαρώ
Και χάδια να χορτάσω
Μήπως και ξεγελάσω
Τον άστατο καιρό

Πάτα το "PLAY" και δυνάμωσε τα ηχεία !!!

Boomp3.com

Το παρελθον θυμηθηκα...

Μικρη μου Γαλατεια,

Παντα θυμαμαι την εμμονη σου με τις αστρικες επιδρασεις στην ανθρωπινη ψυχοσυνθεση και συμπεριφορα, οπως επισης θυμαμαι να μου λες πως ειναι αδυνατον να καταφερω να απεξαρτηθω απο την προσκολληση μου στο παρελθον, μιας και ανηκω στον αστερισμο του Καρκινου.

Ετσι λοιπον αυτες τις μερες σε θυμηθηκα, επ' αφορμη και του τραγουδιου, που σου στελνω να ακουσεις αποψε, μιας κι οι στιχοι του με συγκινουν καθε φορα που το ακουω, πολλω δε μαλλον αφου κι εσυ μου ειχες καποτε αφιερωσει ενα τραγουδι της Μελινας Ασλανιδου.

Σου ειχα υποσχεθει πως θα ερχομουν να σε βρω αυτες τις μερες, μα η διστακτικη μου φυση δεν με αφησε να αντιταχθω στις αναστολες μου, που μου φωναζαν να μην τολμησω αυτο το ριψοκινδυνο ταξιδι στο παρελθον και στις αναμνησεις, μιας και μονο ενα γρηγορο flash back θα ηταν και τιποτε αλλο!

Βεβαια τα "φαντασματα" του παρελθοντος ξυπνησανε ουτως η αλλως, και μεχρι σημερα αδυνατω να τα ξανακοιμησω. Κι ετσι αποφασισα να τελω εν υπνωσει μεχρι να "κοιμηθουν" κι αυτα!

Η εμπνευση αδυνατει να με επισκεφτει αυτο το δειλινο, κι ουτε ευελπιστω να το κανει οσο κι αν την περιμενω πανω απο το πληκτρολογιο μου. Ετσι αποφασισα να σου στειλω το "αστρικο ψυχοιγραφημα" που καποτε μου ειχες χαρισει με την μελετη του αστρικο μου χαρτη.




Ελπιζω πρωτον να μην εχεις αντιρρηση ως προς αυτη μου την πρωτοβουλια, μιας κι αυτη σου η επιστολη ειναι απο τις πιο "αθωες" που μου εχεις στειλει, αφου αναφερεται αποκλειστικα στα συμπερασματα σου, και δευτερον να λαβω συντομως ενα email με τους "οικους" μου, που περιμενω απο καιρο.

Ο Πυγμαλιωνας σου.



Υ.Γ. Σου στελνω τον πινακα του Magritte - "The lovers", που μου θυμησε ο "γιατρος" μου Antoine, υποδηλωνοντας την ερωτικη ασφυξια, που διεκρινε στη σχεση μας!

"Πυγμαλίωνά μου,

Τα λόγια είναι περιττά, μιας και πιστεύω να φάνηκε, πως και για μένα η φωνή σου είναι ζωτικής σημασίας. Δυστυχώς σήμερα δεν σε άκουσα πολύ, γιατί η τεχνολογία με πρόδωσε. Όμως πήρα την..."δόση" μου.

Τα λόγια είναι περιττά, γιατι είχαμε μείνει στο τι ζητάς και τι μπορεί να φαντάζομαι ότι ζητάς, όταν μας διέκοψε η μπαταρία του κινητού μου. Λοιπόν, είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει μια απότομη διόγκωση συναισθημάτων, αλλά είναι αντιληπτό και από τους δύο.

Ενήλικη είμαι, κι εσύ μεγάλο παιδί, όσο να πεις τα μυαλά μας παίρνουν στροφές, δεν γίνεται τίποτα που να μην θέλουμε, οι καταστάσεις του καθενός είναι γνωστές, οπότε και τα λόγια είναι περιττά. Δεν θα ήθελα να αναλωθείς, προκειμένου να αποσαφηνίσεις την κατάσταση. Θέλω να σ' ακούω απλά να μου μιλάς. Για σενα, για μένα (κυρίως το πρώτο όμως), να μου γράφεις ερωτικές επιστολές και να περιμένεις την αγάπη μου. Ανεπίδοτη όπως οι επιστολές σου... Και όταν κάποτε βρεθώ κοντά σου, να την ρουφήξεις μέχρι την τελευταία σταγόνα που θα σου δωθεί, όπως το μωρό το γάλα από το στήθος της μάνας. Ήθελα να σου τα πω όλα αυτά, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβα στην απογευματινή μας συνομιλία.

Όσο για τα άστρα σου που λένε (οπως ξαναείπα) πολλά άκου τα παρακάτω...τα οποία είναι τάσεις χαρακτήρα και χωρίς απαραίτητα να ισχύουν όλα στον ίδιο βαθμό.

Καρκίνος με ωροσκόπο Δίδυμο!!!

Ο Καρκίνος είναι ζώδιο του νερού. Εξουσιάζεται από την Σελήνη που του προσδίδει "+" στα συναισθήματα, την φαντασία, την δεκτικότητα τον ρυθμό και τήν αίσθηση του χρόνου, του συγχρονισμού με το γύρω περιβάλλον και την προσαρμοστικότητα. Καρκίνος σημαίνει αισθηματικός και πολύ ευαίσθητος. Η φαντασία και το συναίσθημα είναι βαθιά και πλούσια σε έναν τέτοιο άνθρωπο. Είναι ισχυρογνώμον και αποζητά την ασφάλεια της κοντινότητας (οικιότητας, άμεσης επαφής). Μετά τα 30 επιρεάζεται από τον ωροσκόπο του σημαντικά. Με ωροσκόπο Δίδυμο, στοιχείο αέρα ενισχύεται η κινητικότητα που έχεις και η τάση αλλαγής μέρους. Επίσης σημαίνει πως αρχίζεις να επιδίδεσαι σε διαφόρων ειδών ενέργειες, ασχολείσαι με ποικιλία πραγμάτων και έχεις μια τάση να προσδίδει λογικό περιεχόμενο στα αισθήματα και τις προσδοκίες σου. Ο ωροσκόπος σου εξουσιάζεται από τον Ερμή που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο ευφυή και επικοινωνιακό, με τάση να ταξιδεύει, να είναι προσγειωμένος, αλλά συνάμα και πολύ πνευματικός.

Έχεις τον Ήλιο σου στον Καρκίνο. Ο πυρήνας σου, ο εσώτερός σου εαυτός, χαρακτηρίζεται από συναισθηματικότητα, δεκτικότητα, ρυθμό. Η ύπαρξή σου, η διεκδίκηση του εαυτού σου έχει μια βαθύτατα συναισθηματική χροιά και αρκετή ισχυρογνωμοσύνη για το "είναι" σου. Αποζητάς ασφάλεια για τον πολύ εσωτερικό σου κόσμο, αν και για τον εξωτερικό είσαι πολύ δοτικός και επικοινωνιακός. Είσαι άνθρωπος που αποζητά την οικογένεια (όχι απαραίτητα με την έννοια που όλοι ξέρουμε) αλλά ως μια αίσθηση οικιότητας με έναν άνθρωπο ή και με πολλούς (συχνά).

Έχεις τη Σελήνη στον Τοξότη. Η Σελήνη εκπροσωπεί τα συναισθήματα, τη δεκτικότητα, την φαντασία και μας δίνει μια αντανάκλαση του ρυθμού και της αρμονίας ενός ανθρώπου. Επιδρά στην προσαρμοστικότητα και αλλάζει την κινητικότητα και την μεταβλητότητα-αστάθεια κάποιου. Εδώ έρχεται ο Τοξότητς της ασταθούς φωτιάς να προσδώσει επιπλέον στην αστάθεια και μεταβλητότητα. Διακατέχεσαι λοιπόν, από ένα ελεύθερο πνεύμα όσον αφορά όλα όσα εκπροσωπεί η Σελήνη. Αγαπάς πολύ την κίνηση και αυτό σου προσδίδει ρυθμό, καθώς επιδίδεσααι και σε πολλά ταξίδια (ή τουλάχιστον σου αρέσουν πολύ). Παρ' όλα αυτά ο συναισθηματικός σου κόσμος παραμένει αυμετάβλητος αλλά και δεκτικός.

Με τον Ερμή σου στους Διδύμους, ο λόγος, η ορθολογιστική ικανότητα, καθώς και η τέχνη του γραπτού και προφορικού λόγου, η διαδικασία της εκμάθησης και επιδεξιότητας σε χαρακτηρίζουν σε υπερθετικό βαθμό. Όλα αυτά που εκπροσωπεί ο Ερμής έρχονται να πολλαπλασιαστούν, λοιπόν, από τους Διδύμους και να χαρακτηρίσουν το Λόγο σου από ένα πνεύμα ευφυϊας, επικοινωνίας. Σου αρέσει να μαθαίνεις στον εαυτό σου και τους άλλους, καθώς ξέρεις επίσης πως να ισοσταθμίζεις τα πράγματα.

Η Αφροδίτη στον Λέοντα! Η Αφροδίτη όπως θα μπορείς εύκολα να φανταστείς εκφράζει την ομορφιά (όχι απαραίτητα μόνο εξωτερική), την αισθητική και καλαισθησία ενός ανθρώπου. Την ευχαρίστηση, τον ερωτισμό, την αρμονία. Όλη αυτή η απόλαυση του ερωτισμού και της αρμονίας, λοιπόν, μέσα στον Λέοντα σε κάνουν να αποκτάς μια αίγλη, γοητεία και γενναιοδωρία σε αυτόν τον τομέα. Αποκτάς την κεντρική προσοχή και γίνεσαι ο ερωτικός αρχηγός-καθοδηγητής.

Ο ¶ρης σου είναι στον Κριό. Ο ¶ρης είναι εκείνη η πλευρά του ανθρώπου που έχει να κάνει με την ενέργεια. Με τη δυναμικότητα, το κουράγιο, την αποφασιστικότητα, την αίσθηση ελευθερίας, της αυθόρμητης διάθεσης, τον τρόπο που κάνεις τα πράγματα τόσο καλά, όσο και μια καλοοργανωμένη επίθεση. Σε εσένα όλα αυτά έχουν πάρει τα + του Κριού, που χαρακτηρίζει όλες αυτές τις δυνάμεις με τον εγωισμό, και μια διάθεση συνεχούς αναζήτησης.

Με τον Δία στον στον Κριό επίσης, η βασική φιλοσοφία ζωής και η αναζήτηση του προσωπικού νοήματος θεμελιώνονται γερά. Η προσπάθειά σου για πνευματική ανάπτυξη και επέκταση ενισχύονται από κουράγιο, ενέργεια, αλλά και από αυθορμητισμό. Προσοχή όμως, γιατί συχνά μπορεί να γίνεις και απερίσκεπτος στην προσπάθεια αυτή.

Ο Κρόνος σου βρίσκεται στον Καρκίνο. Τουτ' έστιν, στην αίσθηση της δικαιοσύνης, της ηθικής, στον εντοπισμό των ορίων σου, στον τομέα της αντοχής και της αυτοσυγκέντρωσης, στην επιφυλακτικότητα, την σύναιση και την προθυμία επιρεάζεσαι από τα συναισθήματα και από μια ελαφρώς εγωκεντρική τάση.

Ουρανός στον Ζυγό, μας λέει για την διαίσθηση που έχεις. Για τις αιφνίδιες εμπνεύσεις, το άνοιγμα και τη δεκτικότητα απέναντι σε ότι νέο, άγνωστο και ασυνήθιστο. Καθώς και την ξεκάθαρη ενόραση που έχεις (αν έχεις), διότι με τις επιρροές του Ζυγού,προσδίδεις πολλή ισορροπία (που δεν σου χρειάζεται πάντα) στο οτι συμβαίνει. Βέβαια σε όλες αυτές τις πτυχές σου, ο Ζυγός προσδίδει την ταχύτητα μιας και στοιχείο έχει τον αέρα, καθώς και μια τάση να εκθέτεις συχνα τον εαυτό σου σε τέτοιου είδους εμπειρίες.

Ο Ποσειδώνας σου βρίσκεται στον Τοξότη. Εδώ θα μάθεις για τις "υπερ"-αισθήσεις σου. Τον υπερβατισμό και τις μυστικιστικές εμπειρίες. Για την αντίληψη του αληθινού και της αυταπάτης, της πραγματικότητας και της ψευδαίσθησης. Ο Τοξότητς εδώ σου προσφέρει ένα ανοιχτό πνεύμα σε τέτοιου είδους εμπειρίες. Μα πολλές φορές τις αντιμετωπίζεις με μια ανεμελιά, χωρίς να προσδίδεις τη σοβαρότητα που τους χρειάζεται. Έτσι συχνά οδηγείς τον εαυτό σου στις ψευδαισθήσεις (χωρίς όμως να χάνεις τον στόχο σου). Σου αρέσει να περιπλανάσαι και να ταξιδεύεις σε τέτοιες εμεπειρίες, πριν φτάσεις στην καθαρή αλήθεια.

Τέλος, ο Πλούτωνάς σου βρίσκεται κι αυτός στον Ζυγό. Ο Πλούτωνας είναι ο κατ' εξοχήν πλανήτης του υπερβατισμού. Η πλευρά σου εκείνη, που έχει να κάνει με το πως μαθαίνεις μέσα από τον πόνο των άλλων, που έχει να κάνει με το πως αντιμετωπίζεις το μαγικό, το δαιμονικό. Σχετίζεται με την αναγέννηση και τον θάνατο, όχι απαραίτητα ως απώλεια, αλλά ως ικανότητα ριζικών αλλαγών. (Συμβολισμός κύκλου θανάτου-ζωής...). Ο Ζυγός σε αυτή την περίπτωση προσδίδει ισορροπία στον τόσο υπερβατικό Πλούτωνα. "Ισοζυγιάζει" τις καταστάσεις αλλαγών και σε βοηθά να περνάς από την μια κατάσταση στην άλλη "αναίμακτα" όσο ριζική και να είναι η αλλαγή. Το μαγικό της ζωής και το δαιμονικό του θανάτου έρχονται σε θετική ισορροπία.

Με κάτι τέτοια δεν έχεις να φοβάσαι και πολλά από τη ζωή σου!!!!

Όσο για τους Οίκους σου...

Θα σου πω την επόμενη φορά, γιατί ήδη έχω "πεί" (γράψει) πολλά!

Θα σε περιμένω ...

Φιλιά πολλά...η μικρή σου"

"ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΘΥΜΗΘΗΚΑ"



Και πάλι ξαναγύρισες

Στην σκέψη μου απόψε

Το παρελθόν θυμήθηκα

Ξυπνήσανε φαντάσματα

Με πήρανε τα κλάματα

Καρδιά κι’ αν πόνεσες πολύ

Το δάκρυ αν θέλεις κόψε

Περάσαν απ’ τα μάτια μου

Στιγμές ευτυχισμένες

Και τα σβησμένα όνειρα

Με ρίξανε τα δάκρυα

Κουρέλι σε μιαν άκρια

Με νοσταλγία τριγυρνώ

Σε ώρες περασμένες

Πριν χρόνια που χωρίσαμε

Μια νύκτα σαν απόψε

Ποτέ δεν την λησμόνησα

Έχει η ζωή μας δράματα

Που φέρνουνε τα κλάματα

Καρδιά κι’ αν πόνεσες πολύ

Το δάκρυ αν θέλεις κόψε




Πάτα το "PLAY" και δυνάμωσε τα ηχεία !!!

Εδω θα βρεις την πρωτοτυπη εκδοχη του απο την μεγαλη κυρια του ρεμπετικου τραγουδιου Αννα Χρυσαφη, σε μια σχετικα προσφατη συλλoγη απο το Compact Disc Club, που λεγοταν "Πλατεια Αβησσυνιας",





μιας και θα σου ειναι πολυ δυσκολο να βρεις τον δισκο "Το γιλεκακι που φορεις".

Boomp3.com

Ομως η λατρεμενη μου Μελινα Ασλανιδου και οι Απεναντι μας το ξαναθυμισαν πριν απο μερικα χρονια στον ομωνυμο δισκο, που εγινε πασιγνωστος απο το "Τι σου κανα και πινεις", οταν ακουστηκε σε ενα λαιβ επισοδιο του πρωτου Big Brother.

Boomp3.com

Η ζηση δε γυρναει replay!

Μικρη μου Γαλατεια,

Το οτι θα σου εστελνα μιαν επιστολη τοσο συντομα, ουτε κι εγω δε θα το πιστευα! Οτι θα σου εστελνα να ακουσεις ενα τραγουδι, του οποιο ενας απο τους δυο ερμηνευτες του θα ηταν ο Ανδρεας Μικρουτσικος (του "σημερα" που εσυ βιωνεις) αυτο σιγουρα δε θα το πιστευες εσυ!

Κι ομως! Ας οψεται η μετακομιση που κανω αυτες τις μερες, κι η αναζητηση σε σκονισμενα χαρτοκουτα κι ανηλιαγα υπογεια, να βρω μικρους θησαυρους του παρελθοντος. Ε, φυσικα δε θα μπορουσαν να λειψουν τα απο καιρο ξεχασμενα "βινυλια". Εσυ φυσικα μου εχεις εκμυστηρευτει ανερυθριαστα οτι δεν εχεις ποτε σου αγορασει ουτε ενα δισκο, κι απορεις, που εγω ακομη αποκαλω με αυτο τον τροπο τα cd's!

Μεταξυ πολλως αλλων, ανακαλυψα κι αυτο τον ομωνυμο δισκο με το τραγουδι. Ειναι ενας δισκος, που οπως με ολα μου τα αγαπημενα βινυλια, θυμαμαι ποτε κι απο που τον αγορασα, εν αντιθεσει με τα μυριαδες mp3's που εχω κατεβασει σωριδον κι εχω ακουσε απο ελαχιστα εως καθολου! Θυμαμαι λοιπον τη χαρα που τον ειχα βρει σε ενα μικρο δισκαδικο, καπου στο παρακμιακο κεντρο της Αθηνας, κοντα στο Δημαρχειο, μες στο προστατευτικο σελοφαν του, με το εξευτελιστικο τιμημα ακομη και για το μακρινο (για σενα) 1 9 9 7 , των πεντακοσιων (5 0 0 !) παλιων παλιων καλων δραχμων!

Θυμαμαι επισης τη ζηλια στο προσωπου του τοτε "κολλητου" μου φιλου, φανατικοτερου εμου συλλεκτη δισκων, οταν του επεδειξα το ανεγγιχτο μεχρι στιγμης "ανεκτιμητου" αποκτηματος η μαλλον ευρηματος! Κι ολα αυτα για το ομωνυμο τραγουδι, και το περι ου ο λογος κι η επιστολη τουτη, που ηταν αγαπημενο και των δυο μας!

Ας μη γελιομαστε βεβαια! Το τραγουδι ειναι "μοναδικο" εξ' αιτιας του ταλεντου του Μανωλη Ρασουλη κι ουχι για τις αμφισβητισιμες (αν οχι αμφισβητεες - Θερμεσιλαε συγχωρεσε με για εναν πιθανο νεολογισμο) ικανοτητες; του Ανδρεα Μικρουτσικου ως τραγουδιστη! κι ομως το αποτελεσμα ειναι αξιολογο, μεσα απο την συμπραξη των δυο τους!

Εχω τις αμφιβολιες μου για το κατα ποσο θα σου αρεσει, εστω και σαν ακουσμα αυτο το τραγουδι! Ομως στο στελνω μονο γιατι αποτελει για μενα, ενα φαρο αναμνησεων των φοιτητικων χρονων μου, που λογω επαγγαλματικων υποχρεωσεων , φανταζουν ως αρχαια ιστορια στα ματια μου, και της δυνατης μου φιλιας με τον Σ. που εξ΄αιτιας μιας δικης μου παρατεταμενης κακης ψυχολογιας και διαφορων "καλοθελητων", φανταζει ως προιστορια...

Κι οπως μελωδικα δηλωνει ο ποιητης Κυριος Μανωλης Ρασουλης ...

"Η ζηση δε γυρναει replay"

Δ Υ Σ Τ Υ Χ Ω Σ !

Ο Πυγμαλιωνας σου.

"ΝΑ 'ΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΕΔΩ ΑΝΤΡΕΑ"



ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ


ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ


Να μαστε πάλι εδώ Αντρέα, οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
σημείο χ και μεις παρέα και ας φύγαν χίλιοι δυο καιροί
Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω
Πώς γίνεται ο καθένας όλοι και όλοι πώς γίνονται εγώ

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πουμε κατι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. και η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου και γώ

Μια από τις σχέσεις που δε ξέρεις, μου φώναξε ένα πρωινό
κάνεις εσύ αυτό που θέλεις, γι' αυτό βαθιά και σε μισώ
Και γω δεν είμαι με τη Μαίρη κι όμως μαζί της έχω γιο
με σεργιανά σ' άγνωστα μέρη χάνομαι, βρίσκομαι και ζω

Ελπίδες μέσα στη φορμόλη και πολλαπλάσιοι οι καιροί
άλλαξε τόσο αυτή η πόλη, μα 'μεινε ίδιο κατιτί
Το πρώτο πρώτο μας τραγούδι, αυτο θαρρώ πως θες να πεις
Κάλλιο στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής

Περνούν γερνούν τα γεγονότα, μα είναι καλό που 'μαστε εδώ
Φαντάσου φτάνει και μια νότα κι αλλάζεις όλο το σκοπό
Νομίζω έτσι και η ζωή μας σαν όπως λεν τα πάντα ρει
Στη θαλασσά η εκβολή μας και όμως γυρνάμε στην πηγή

Ναι το ποτάμι δε στερεύει καθάριο τρέχει το νερό
ενώνει δεν μεταναστεύει πηγή και γη με ωκεανό
Κάλλιο που όσο και να κλαίει ο κάθε που θα νοσταλγεί
η ζήση δε γυρνάει replay κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί


Πάτα το "PLAY" και δυνάμωσε τα ηχεία !!!


Boomp3.com

Οικιοθελης οικιακος εγκλεισμος

Μικρη μου Γαλατεια,

Αυτο το Σαββατοκυριακο ειναι ενα απο αυτα που λαχταρουσα την αφιξη του, σχεδον απο την αρχη της περασμενης εβδομαδας! Μια εβδομαδα κουραστικη και ψυχοφθορα, κυριως λογω της ιδιατεροτητας της δουλειας που απαιτει, οχι μονο πνευματικη εγρηγορση μα και επικοινωνιακη ετοιμοτητα. Ετσι, οταν χτες το μεσημερι αρχισε να ψιχαλιζει, το πηρα αποφαση οτι δε θα βγω απο το σπιτι μου μεχρι τη Δευτερα το πρωι, που θα επεστρεφα την εργασιακη ρουτινα!

Εκανα μια σταση στο σουπερ μαρκετ για να εφοδιαστω με τροφιμα και ποτα κι επεστρεψα ολαταχως στο σπιτι. Συνεδεσα το ipod στο στερεοφωνικο για να ακουω μονο μουσικες, που εχω προσεκτικα επιλεξει για αναλογες περιπτωσεις, εφτιαξα ενα καφε και ξαπλωσα στον καναπε μου, με σκοπο να συνεχισω την αναγνωση της "Λολιτας", που απο καιρο μου ειχε γυρισει την πλατη, στο εξωφυλλο της, τιμωρωντας με, που την παραμελω τοσο καιρο!

Αργα το απογευμα αναγκαστικα να αρνηθω δυο προτασεις για Σαββατιακη νυχτερινη εξοδο, κι αυτο γιατι ξεχασα να απενεργοποιησω το κινητο μου, με σκοπο την απολυτη απομονωση. Ετσι, τελικα το βραδυ, σε ενα διαπραγματευτικο συμβιβασμο με καποιες φιλες μου, που ειχες γνωρισει οταν με επισκεφτηκες την τελευταια φορα, υπεκυψα στις πιεσεις τους για κοινωνικοποιηση, και τις καλεσα για φαγητο, που απαιτησαν να εχει τη δικη μου προσωπικη φροντιδα. Η βραδια κατεληξε σε γελια, λογω του αφθονου κρασιου, που συνοδευσε οχι μονο το δειπνο μας, αλλα και τη συνεχεια του με επιτραπεζια παιχνιδια.

Σημερα το πρωι ξυπνησα πρωι, και να'μαι στον κηπο μου, με το ασυρματο λαπτοπ να σου στελνω αυτη την επιστολη. Η διαθεση μου να σου στειλω κατι βαθυστοχαστο, ειναι απο την πρωτη κιολας παραγραφο παρελθον,ελπιζοντας να σε ευχαριστει αυτη μου η απλα περιγραφικη διαθεση. Αν περιμενα την εμπνευση για κατι πιο "εμπνευσμενο" ισως να χανομουν για μερες ακομη, κι αυτο ειναι κατι που μου εχεις πει, πως οταν συμβαινει σε στεναχωρει.

Χωρις δευτερη λοιπον αναγνωση της (μιας κι ενεχει ο κινδυνος της διαγραφης της) σου στελνω αλλη μιαν επιστολη, ευχομενος να σε βρει σε μια γαληνια διαθεση, οπως τη δικη μου σε αυτη την κυριακατικη πρωινη ηρεμια. Επισης σου στελνω να ακουσεις ενα πασιγνωστο ευθυμο τραγουδι απο τον μοναδικο κι ιδιαιτερο Λουκιανο Κηλαιδονη, που σιγοτραγουδουσα στο αμαξι, οταν επιστρεφοντας απο τη δουλεια χτες το μεσημερι, αποφασιζα να μου "επιβαλλω" αυτον το διημερο κατ'οικον περιορισμο.

Ο Πυγμαλιωνας σου.

"ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ"

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ


Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
λοιπόν απόψε δεν πρόκειται να βγω
Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
κι άμα πεινάσω τηγανίζω καν' αυγό

Και όταν ακούω να χτυπάει το τηλέφωνο
θα το κοιτάζω και δεν θα απαντώ
γιατί όταν χτυπάει το τηλέφωνο
εννιά φορές στις δέκα είναι για κακό

γι' αυτό...

Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
οχυρωμένος κι από μέσα το κλειδί
Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
γιατί αυτό το έργο το 'χω ξαναδεί

Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
σεισμός να γίνει, δεν πρόκειται να βγω
Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
κι ας με ξεγράψουν τα ρεμάλια απ' αρχηγό

Γιατί άν βγω θα προκύψει κανά μπλέξιμο
κι ένας Θεός ξέρει που θα κοιμηθώ
και όπως λεν κι οι ινδιάνοι για το μπλέξιμο
εννιά φορές στις δέκα είναι για κακό

γι' αυτό...

Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
και δεν σκοπεύω από δω να κουνηθώ
Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
θα βάλω βίντεο και θ'αποβλακωθώ

Και όταν ακούω να χτυπάει το τηλέφωνο
θα το μουτζώνω και δεν θα απαντώ
γιατί όταν χτυπάει το τηλέφωνο
εννιά φορές στις δέκα είναι για κακό

γι' αυτό...

Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
από δω μέσα δεν πρόκειται να βγω
Θα κάτσω σπίτι, θ'αράξω σπίτι
άμα με δεις στο δρόμο πέτα μου έν' αυγό

άμα με δεις στο δρόμο πέτα μου έν' αυγό!!!


Πάτα το "PLAY" και δυνάμωσε τα ηχεία !!!

Boomp3.com

Μικρη μου Δαλιδα

Μικρη μου Γαλατεια,

Θα πρεπει αραγε να απολογηθω για μια προαναγγελθεισα αποχη απο την επιστολογραφια μου προς εσε; Αυτη ειναι μια βασανιστικη απορια, που με τυραννα μερες τωρα που συνειδητα εχω θεσει εαυτον μακρια απο το σεκρετερ μου και τη συγχρονη "γραφομηχανη" μου! Ισως θα πρεπε, ισως ομως και οχι, αν αναλογιστει κανεις τη δικη σου μακρα και σταθερη σιωπη!

Προσπαθω λοιπον να αναλογιστω την εξελιξη του επερχομενου χειμωνα, και τελικα κατεληξα πως δεν αξιζει να στεναχωριεμαι διοτι παρολη την αποσταση που μας χωριζει, η σκεψη μου ειναι διαρκως σε σενα, και κατι μεσα μου με διαβεβαιωνει πως συμαβαινει και με σενα! Μαθαινω πως κουρευτηκες και αδημονω να σε δω η εστω να λαβω μια φωτογραφια σου, μιας και παντα μου αρεσες με κοντα μαλλια, που μου χες πει πως ειναι το στυλ που οι κομμωτες αποκαλουν a la garcon. Ετσι κι εχω πηγα και κουρευτηκα ακομη πιο κοντα, για να συμβαδιζω με το ποσο αδυναμος νιωθω υπο την επηρρεια του στερητικου σου συνδρομου, ως ενας αλλος εθελοντης Σαμψων.

Ναι μικρη μου Δαλιδα (η αγγλιστι Delilah), ειναι αληθεια πως μονο με σενα εχω νιωσει τοσο αδυναμος να αντισταθω στην φυσικη κι ανεπιτηδευτη γοητεια σου! Καμια αλλη γυναικα (πολλω δε μαλλον κοπελα της ηλικιας σου) δεν ειχε τοσο μεγαλη επηρροη στην ψυχοσυνθεση μου. Ειναι αποριας αξιο, πως ακομη δεν εχω βρει τροπο να σε ξεπερασω η ακομη καλυτερα να σε πεισω να ερθεις να με βρεις, εδω στο μακρινο Νοτο της αυρας και του φλοισβου.

Κι ομως κατι μεσα μου με διαβεβαιωνει πως συντομα θα συναντηθουμε και ολη αυτη η πολυμηνη προσμονη θα αποδειξει σε μενα, μα κυριως σε σενα, την αξια της καρτερικοτητας και της επιμονης!

Ειδικα κατα τη διαρκεια ενος αδιαφορου φθινοπωρου, που ξοδευω στο γραφειο, δουλευοντας ολημερις, χωρις καν να μου ζητηθει, και παρακολουθωντας ταινιες, που απο καιρου ειχα σκοπο να απολαυσω, οπως ενα προσωπικο αφιερωμα στον αποθανοντα Πωλ Νιουμαν, αποτιοντας ενα προσωπικο και σιωπηλο φορο τιμης σε εναν μεγαλο ηθοποιο και κυριως εναν τεραστιο ανθρωπο!

Θα σε αφησω για σημερα με ενα τραγουδι, που ειμαι σιγουρος οτι αγνοουσες μεχρι σημερα αλλα θα λατρεψεις αυτοστιγμει! Ξερω πως θα παραξενευτεις που το πρωτο τραγουδι που σου αφιερωνω, μετα απο πολλες μερες απουσιας, ειναι ενα με αγγλικο στιχο, μα ειναι αυτο που ταιριαζε απολυτως με το πως νιωθω τις μερες που περνουν και με αφηνουν αδιαφορο, ολα αυτα που κατακλυζουν τα δελτια ειδησεων, που συνειδητα περιφρονω απο καιρο! Ακουσε το λοιπον προσεκτικα, καιυ θα νιωσεις πως θα μπορουσα να "κρυβομαι" εγω, πισω απο καθε στιχο του!

Ο Πυγμαλιωνας σου.



Ο Πυγμαλιωνας σου.

PLAIN WHITE T'S

" Hey There Delilah "

Hey there Delilah
Whats it like in new york city?
I'm a thousand miles away,
But girl tonight you look so pretty,
Yes you do,
Times Square cant shine as bright as you,
I swear its true.

Hey there Delilah
dont you worry about the distance
I'm right there if you get lonely
give this song another listen
close your eyes
listen to my voice its my disquise
I'm by your side

Oh its what you do to me
Oh its what you do to me
Oh its what you do to me
Oh its what you do to me
What you do to me

Hey there Delilah
I know times are geting hard
but just beleive me girl
some day I'll pay the bills with this guitar
we'll have it good
we'll have the life we knew we would
my word is good

Hey there Delilah
I've got so much left to say
if every simple song I wrote to you
would take your breath away I'd write it all
even more in love with me you'd fall we'd have it all

Oh its what you do to me
Oh its what you do to me
Oh its what you do to me
Oh its what you do to me

A thousand miles seems pretty far.
but they've got planes and trains and cars,
I'd walk to you if i had no other way,
Our friends would all; make fun of us,
And we'll just laugh along,
Because we know none of them have felt this way

Delilah I can promise you,
by the time that we get through,
the world will never ever be the same,
and you're to blame.

Hey there delilah,
you be good and don't you miss me.
Two more years and you'll be done with school,
and I'll be making history,
like I do,

You no it's because of you,
we can do what ever we want to.

Hey the Delilah here's to you.
this ones for you .

Oh its what you do to me.
Oh its what you do to me.
Oh its what you do to me.
Oh its what you do to me.
What you do to me.
oh oh oh oh oh oh oh oh.

Πάτα το "PLAY" και δυνάμωσε τα ηχεία !!!

Boomp3.com

Το χρονικο μιας προαναγγελθεισης αποχης...

Μικρη μου Γαλατεια,


Μερες τωρα ποτιζω το ειναι μου με τυψεις κι ενοχες, ωστε να σου γραψω μιαν ακομη επιστολη! Ομως εις ματην! Δεν καταφερνω, οχι να με πεισω να ανοιξω το παλλευκο μου λαπτοπ και να κατσω στην καταφυτη βεραντα μου και να σου διαθεσω λιγη απο τη μερα μου για ενα γραμμα με δυο μου σκεψεις, μα ουτε να μετανιωσω που αφησα σιγα σιγα τη θλιψη, που μου προκαλεσε η απουσια σου, να με κανει να θελω να σε ξεπερασω!

Ειναι μερες τωρα που καταλαβαινω, πως σταδιακα σε χανω μεσα μου, ολο και πιο βαθια, ολο κα πιο απομακρα! Στου νου μου τις γωνιες και της καρδιας τα μυχια, ψαχνω εναγωνιως μερικα απομειναρια αναμνησεων σου, καθως και ξεραμενα ψιχουλα της αγαπης σου να με θρεψουν σε αυτες τις μερες συναισθηματικου υποσιτισμου που περναω, αλλα δεν καταφερνω τιποτα απολυτως, περαν απο το να εξαντλουμαι και να εκνευριζομαι ακομη περισσοτερο!

Ετσι αφηνομαι εντελως σε οσα φερουν οι ομολογουμενως ανιαρες μερες το Σεπτεμβρη, που το μονο που με κανει να χαιρομαι, ειναι που δεν εχω να παω στο σχολειο αλλη μια χρονια! Ξεχνιεμαι στο γραφειο πολλες ωρες περαν του ωραριου, περιφερομαι με αδιαφορες γυναικειες παρεες σε καφε και εναπομειναντα θερινα μπαρ, πηγαινω ακομη συχνοτερα απο οσο τον Αυγουστο για μπανιο, και χαιρομαι για την απουσια των μυριων που προσεβαλαν ανεπανορθωτα την αισθητικη μου και με βασανιζαν παραφορα, και αναλωνομαι σε πολυωρα σινεφιλικα αφιερωματα σε φιλμ νουρ και κλασσικες ταινιες, που φυσικα απολαμβανω κατα μονας!

Κι εκει που ενα υπομειδιαμα αμυδρης υποψιας οτι ισως και να εχω αρχισει να τα καταφερνω να σε απωθησω στα πιο δυσβατα μονοπατια του νου μου, που οδηγουν σε ανηλιαγες καταπακτες της μνημης μου, ειχε αρχισει να διαγραφεται στο προσωπο μου, ξαφνου κι απο το πουθενα, αναδυοντι εμπροσθεν μου, ολων των ειδων τα σημαδια κι οι οιωνοι, που ως γνωστον, ειναι ορατα κι αντιληπτα κι ως εκ του επεξηγησιμα μονο απο μενα! Σημαδια που στελνεις ως τους βασιλικους σου προπομπους, να προλειανουν το εδαφος, για αλλη μαι μαγαλοπρεπη και καταστροφικη επελαση σου απο τη ζωη οπως ο τελευταιος τυφωνας που σαρωσε τις νοτιο ανατολικες ακτες της Αμερικανικης Ηπειρου ( θα ηξερα το ονομα του αν παρακολουθουσα τηλεοραση, μα αυο ειναι κατι που εχω σταματησει να κανω καιρο τωρα, απλα γιατι απολαμβανω το διαδικτυακο μου προνομιο και δικαιωμα να παρακολουθω μονο τις ταινιες και τις τηλεοπτικες σειρες που επιθυμω, και να ενημερωνομαι μονο οποτε, απο οπου και για ο,τι επιθυμω ... και μονο!!!)

Ανοιγω το κυβερνο-γραμματοκιβωτιο μου, και βρισκω αφορμες να σε θυμηθω, ανοιγω το ραδιοφωνο στο αυτοκινητο μου, οταν περιφερομαι ασκοπως τις νυχτες, μηπως ξεγλιστρυσω στα σκοταδια και καταφερω να με χασουν οι αρτι αφιχθεισες αναμνησεις σου που πλεον με καταδιωκουν, και "πεφτω" πανω σε τραγουδια σαν κι αυτο που θα σου στειλω σημερα να ακουσεις, κλεινω τα ματια μου και αφηνομαι στον μεγαλοδυναμο Μορφεα να μου χαρισει προσκαιρη αμνηστια μα την ονειρικη του αμνησια, μα κι εκεινο μαλλον εχεις σαγηνευσει, και δω και μαλλον επεισες να σε αφηνεις να παρεισφρησεις στο μονο εδω και μηνες αβατο για εσενα... τα ονειρα μου!

Και σημερα, σαν ενα ραντεβου που απλα δεν ειχες ορισει ακριβη ωρα αφιξεως, ενεφανισθεις και παλι στο προσκηνιο της ζωης μου! Ταραξες τα λημναζοντα νερα, που τωρα προσφερονται για καθε λογης θαλασσιου extreme sport, και με εκανες να μετανιωσω για πολλα απο τα πιστευω μου, που φανταζαν ακλονητα, μεχρι που ακουστηκε το αυτοσχεδιο ringtone σου, κι ο αριθμος του κινητου σου σχηματιστηκε στην οθονη του δικου μου!

Τωρα τιποτα πια δε θα ειναι και παλι το ιδιο! Η μονη αληθεια ειναι οτι θα πρεπει να αναθεωρησω τις αποψεις μου για ολλα πραγματα που θεωρουσα δεδομενα... Κι ενω ειχα αρχισει να συνηθιζω στην ιδεα μιας ζωης χωρις εσενα, εστω και μακρια μου, ξαφνικα κι αναποφευκτα, η ροτα πρεπει να αλλαξει. Προς τη στερια η προς το πελαγος... μονο η πυξιδα της καρδιας μου θα μου δειξει το δικο μου το Βορρα... εσανα δηλαδη μικρη μου Γαλατεια!!!



Ο Πυγμαλιωνας σου.



Υ.Γ. Θα θελα να ευχαριστησω οσους λαθραναγνωστες μας, με προσεγγισαν μεσα απο εδω αλλα και κυριως μεσω πιο προσωπικων διαυλων επικοινωνιας, και προσπαθησαν να με παρακινησουν να συνεχισω την αλληλογραφια μου προς εσε.

ΜΑΝΟΣ ΠΥΡΟΒΟΛΑΚΗΣ

"ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΟΥ"

Μ΄όλα τα παράξενά σου
μ΄έχεις φέρει πιο κοντά σου
μα ερωτεύεσαι τα τρένα
που αλλάζουνε σταθμούς
Εγώ θέλω μόνο εσένα
μ΄όλα τα παράξενά σου
κι ας μην ήμουνα το ένα
στους δικούς σου αριθμούς

Πόσο μου΄χει λείψει εκείνη η θλίψη
των ματιών σου εκείνη η θλίψη
μεσ΄τα μάτια με κοιτά
Πόσο μου΄χει λείψει αυτό το χάδι
των φιλιών σου το σημάδι απ΄τα χείλη μου μπροστά

Μ΄όλα τα παράξενά σου
όλο θες να φύγεις στάσου
γιατί βρίσκεις πάντα τρόπο
ν΄ανεβάζεις τους παλμούς
Μα εγώ ζητάω εσένα
και μου φτάνει μια ματιά σου
να ξεχάσω δίχως κόπο
τους δικούς σου καημούς

Πόσο μου΄χει λείψει εκείνη η θλίψη
των ματιών σου εκείνη η θλίψη
μεσ΄τα μάτια με κοιτά
Πόσο μου΄χει λείψει αυτό το χάδι των φιλιών σου
το σημάδι απ΄τα χείλη μου μπροστά

Πάτα το "PLAY" και δυνάμωσε τα ηχεία !!!

Boomp3.com