27/7/08

Η πορφυρη λαβωματια...


Μικρη μου Γαλατεια,

Πανε μερες απο την τελευταια μου επιστολη, και ξερω πως αυτο ειναι κατι που σε στεναχωρει, μα οποιαδηποτε προσπαθεια μου να εξοικονομησω χρονο να σου γραψω συχνοτερα, πεφτει στο κενο! Και το μονο που με κανει να νιωθω αβολα ειναι οτι μερικες φορες δεν ειναι αποκλειστικη αιτια η δουλεια μα και οι καλοκαιρινοι πειρασμοι, που με ωθουν σε συνεχη ξενυχτια. Ξερεις ομως οτι αν δεν απολαυσω καθε ευκαιρια που μου δινεται για διασκεδαση, θα καταληξ το χειμωνα να εμφανιζω σημαδια μελαγχολιας (αν οχι καταθλιψης), με αμεσο αποτελεσμα την ολοενα και πιο αραιη επιστολογραφια μου, οπως συνεβε και τον περυσινο χεμωνα... ενα χειμωνα δυσκολο, εξ αιτιας της απολυτης απουσιας σου απο τη ζωη μου!

Αποψε λοιπον αποφασισε η συσσωρευμενη κοπωση που με ταλανιζει, να μη βγω για ποτο. Αν' αυτου, ειμαι αναπαυτικα καθισμενος στο μπαλκονι μου, με το λευκο μου λαπτοπ εμπροσθεν μου, με μουσικη συνοδεια τα αμυδρα ακουσματα του κυπριου Χατζηγιαννη, που αποψε τραγουδαει στο ανοιχτο σταδιο, που βρισκεται μερικες εκατονταδες μετρα απο το σπιτι μου.

Ειναι πλεον μεσανυχτα κι η Κυριακη αυτη αποτελει παρελθον, οποτε κι ενα ονειρο που εβλεπα λιγο πριν ξυπνησω, δεν επαληθευτηκε ποτε! Διοτι οπως ολοσωστα και μελωποιημενα επανελαβε τη γνωστη λαικη ρηση, ο επισης κυπριος Αλκινοος Ιωαννιδης, "Της κυριακης τα ονειρα, μεχρι το μεσημερι". Μετα την παρελευση της δωδεκατης μεσημβρινης, τα κυριακατικα ονειρα θα παραμεινουν μονο στη σφαιρα του απραγματοποιητου η του φανταστικου!

Εβλεπα λεει πως κοιμομουν αναλαφρα, και λιγο πριν ξυπνησω, αποφασισες να με ξυπνησεις με ενα φιλι! Ομως εγω προσποιομουν πως συνεχισα να θεωρω τα θελγητρα του Μορφεα γοητευτικοτερα των δικων σου, με αποτελεσμα εσυ να με φιλας ολοενα και πιο επιμονα και παθιασμενα με αυτα τα επιβλητικα σου χειλη, που συχνα πυκνα τονιζεις με κατακοκκινα κραγιον! Ηταν τοσο ρεαλιστικο το ονειρο αυτο, κι η θερμη σου σχεδον αληθινα βιωσιμη, που ξυπνησα κι ημουν "αναστατωμενος" λες κι οντως ειχες ερθει στου διπλου μου κρεβατιου τις "καλημερες" με "αγριες" διαθεσεις! Σηκωθηκα απροθυμα, αφου ηθελα μια δευτερη ευκαιρια να σε ξανανιωσω σιμα μου, μιας κι ειχα απο μερες συμφωνησει να ακολουθησω μια παρεα φιλων σε ενα συντομο bike trip προς την αγρια ομορφη παραλιακη Μανη!

Οταν περνουσα μπροστα απο τον μεγαλο καθρεφτη της κρεβατοκαμαρας μου, κοντοσταθηκα κι επιμονα προσπαθησα να διακρινω αν ειχες αφησει τα πορφυρα σου ιχνη πανω στα δικα μου χειλη. Ματαια ομως πασχιζα να ανιχνευσω κατι για να πειστω πως με ειχες επισκεφτει κι οτι η αποσταση που μας χωριζει ειχε με μιας εξαλειφθει!

Οταν αργοτερα οδηγουσα κι ειχα στα δεξια μου τον καταγαλανο Μεσσηνιακο κολπο κι αριστερα μου τους σκληροτραχηλους προποδες του Ταυγετου, φορουσα κατω απο το κρανος μου τα ακουστικα απο το ipod κι ακουγα τραγουδια που βαστικα ειχα "περασει" στη μνημη του! Κι ετσι βρεθηκα να ακουω ενα πανεμορφο κι αδικημενο (απο αποψη δημοσιας προβολης κι αναγνωρισιμοτητας) τραγουδι του Σωκρατη Μαλαμα, που ακομη κι εγω ειχα απο καιρο ξεχασει! Ηταν το "Χρονο να λαβωσω" που πρωτακουστηκε τ0 1998, στη μικρου μηκους ταινια "Υψωμα 33" και φιλοξενηθηκε μονο σε δυο συλλογες, που δεν ετυχαν μεγαλης εμπορικης επιτυχιας! Συνειδητοποιησα τοτε, πως εστω κι ετσι ξαναβρεθηκες στη σκεψη μου, και ηταν σαν να με κρατουσες σφιχτα αγκαλια, μιας κα παντα φοβοσουν τις αποτομες εναλλαγες κλισεων, που σε μια τετοια διαδρομη με μηχανη εισαι αναγκασμενος να κανεις ασταματητα, στους φιδισιους δρομους που θα με εβγαζαν στον προορισμο μου.

Κι αφου ολη μερα (ολοφανερα) μονοπωλουσες το λογισμο μου, σκεφτηκα πως επρεπε να κλεισω τη μερα αυτη με μια καταγραφη της στο χαρτι. Εχε το λοιπον υπ'οψιν, πως ακομη εκ του μακρωθεν, τα χειλη σου καταφερνουν να με συνταρασουν! Στειλε μου λοιπον, μια φωτογραφια σου φορωντας αυτο το κοκκινο κραγιον, που ειχες χρησιμοποιησει σε αυτη σου την αυλη και νοερη επισκεψη, και να 'σαι σιγουρη, πως με εναν τετοιο οπτικο αρωγο, οι "επισκεψεις" σου αυτες στα ονειρα μου, θα πυκνωσουν επικινδυνα για τον προσπαθεια μου για εναν απροσκοπτο και συνεχη υπνο... αν αυτο θες φυσικα!

Ο Πυγμαλιωνας σου.



"Το χρόνο να λαβώσω"


Μάλαμας Σωκράτης





Νεράιδα φανερώθηκε, σε άδειο καλντερίμι.
Ήλιος χρυσός στα βλέφαρα και στο λαιμό ασήμι.
Γυμνή στο λιόγερμα βουτά και στα ποτάμια τρέχει,
Χίλιες φορές την βάφτισαν μα όνομα δεν έχει...




Πως ταξιδεύουν οι ψυχές και οι ζωές μας πες μου,
στις όχθες του Αχέροντα και στις πνοές τ’ ανέμου.
Ποια μοίρα φέρνουν τα νερά ποια μυστικά κρυμμένα,
ποια θάλασσα σε αγκαλιά τα έχει φυλαγμένα!




Πως ταξιδεύουν οι ψυχές και οι ζωές μας πες μου,
στις όχθες του Αχέροντα και στις πνοές τ’ ανέμου.
Ποια μοίρα φέρνουν τα νερά ποια μυστικά κρυμμένα
ποια θάλασσα σε αγκαλιά τα έχει φυλαγμένα!




Τα βράδια έρχεσαι κρυφά και μπαίνεις στα όνειρά μου!
κόκκινα χείλη με φιλούν και βάφουν τα δικά μου!


Κι από το ύψωμα σαν βγεις ξανά να σ’ ανταμώσω,
δως μου τα χείλη σου να πιω το χρόνο να λαβώσω...


Πάτα το "PLAY" και δυνάμωσε τα ηχεία !!!


boomp3.com

9 σχόλια:

anypopti είπε...

χείλη βαμμένα στο χρώμα της κολάσεως και ανοιχτά σαν μπαλκονόπορτες.... ποιός ξέρει άραγε τί να σου ψιθυρίζουν;!;!

Μιχάλης είπε...

Είδα αυτήν την ιστορία και δεν άντεξα. Ήθελα κατακαλόκαιρο να την δείξω σε όσους μπορούσα. Έτσι το σχόλιό μου είναι άσχετο με το όποιο θέμα βρίσκω, αλλά πιστεύω ότι αυτό θα μου το συγχωρήσετε.


Γιός και Πατέρας!
Η ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι.
Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του.
Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά ένα κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο. Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!!
Το εκπληκτικό; Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και ironman πάντοτε με την συντροφιά του γιού του!!
Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σ' ένα ironman. Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του σε βάρκα (!), μετά ποδηλατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιο του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι έναν μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιου του!! Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία.
Δείτε το και, ότι και να πούμε, τα λόγια μας είναι φτωχά .....
http://www.youtube.com/watch?v=8gm7XwtIJdM

L' Aesthéte Soleil είπε...

Οι ενδόμυχες σκέψεις, όπου αναφέρονται, είναι τουλάχιστον συγκινητικές και ενίοτε συναρπαστικές. Να περνάς καλά!

ΠΥΓΜΑΛΙΩΝ είπε...

@ anypopti

Ανυποπτη,

Τα χειλη που εχω κατα νου ειναι μισανοιχτα σα χαραμαδα, που δε σ'αφηνουν να καταλαβεις αν ειναι εν δυναμει ανοιχτα να σε υποδεχτουν, η απλα ειναι ετοιμα να κλεισουν, στερωντας σου ετσι, μιας και δια παντος, καθε ευκαιρια να εισελθεις τις πυλες της Εδεμ!

@ L' Aesthéte Soleil

L' Aesthéte Soleil,

Χαρηκα για την επισκεψη σας!Την ανταπεδωσα ηδη μα θελω χρονο να σχηματισω αποψη για ομολογουμενως ενδιαφερον blog σας, και να σχολιασω εμπεριστατωμενα!

Το μονο σιγουρο ειναι οτι τα μυχια της καρδιας μου κατατειθενται συχνα σε αυτη την τραπεζα σκεψεων κι αισθηματων, που εχουν τη μορφη ανεπιδοτων επιστολων προς τη μικρη μου Γαλατεια!

Μετα τιμης,

Πυγμαλιων.

beth είπε...

σε ποια σκιά τα μάτια σου θολώνουν
μικρό πουλί σ' αγάπησα πολύ
στα κύματα τα βήματα βουλιάζουν
να σουν εδώ να σε βρει η ανατολή

μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά
να 'χουν να λεν πως δε σε γνώρισα ποτέ
όνειρο είναι η ιστορία μας καρδιά μου
τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντροφιά μου


δώσ' μου το φως κι ας κάνω πως δεν είδα
δώσ' μου νερό να σβήσω τα βαριά
ότι έχει μείνει μέχρι εδώ απ' το κερί μου
είναι τα μάτια σου που καίνε σαν φωτιά


Ει ζαλίστηκα

ΠΥΓΜΑΛΙΩΝ είπε...

@ BETH

Beth,

Δεν εχεις αδικο! Η μικρη μου Γαλατεια ειναι "απιαστη" σαν ενα ξωτικο ;-)

Ευχαριστω για την "αφιερωση" και υποσχομαι να ανταποδωσω συντομως!!

neni είπε...

Δεν μπορώ να πατήσω play και να ανοίξω τα ηχεία!(Αλλά όταν γυρίσω στο σπίτι θα το κάνω!)

Την καλημέρα μου!

neni είπε...

Το άκουσα το τραγουδάκι χτες.Ήτανε καταπληκτικό!Και ο τρόπος που γράφεις είναι υπέροχος..(σου απάντησα και στο σχόλιο που άφησες στο blog μου)
Θα τα λέμε συχνά μου φαίνεται!
Ελπίζω η μικρή σου Γαλάτεια να είναι χαμογελαστή σαν εμένα!

Χαμόγελο και καλημέρα(αν και καθυστερημένη αφού έχω ξυπνήσει ώρες πριν)
Σε χαιρετώ.

αχτίδα είπε...

Ωραίο το τραγούδι ,γειά σου φίλε μου ,τρυφερή η περιγραφή σου , τα κόκκινα χείλη αντιπροσωπευτική εικόνα της γυναικείας οντότητας ,όμορφη γραφή , καλώς ήρθα!