29/5/07

Μνημειο...



Μικρη μου Γαλατεια,

Η μνημη μου ειναι ο καλυτερος μου φιλος! Η καλυτερα ηταν! Γιατι ολοενα και πιο συχνα διαπιστωνω πως δε με βοηθα πλεον να ανασυρω απο τα καταστιχα της, οσα με κοπο οι αισθησεις μου μοχθησαν να περισυλλεξουν απο ολα οσα σε απαρτιζουν και σε κανουν τοσο μα τοσο μοναδικη.

Ετσι μετα μεγαλης μου απογοητευσης, και υστερα απο ιδιαιτερη προσπαθεια, οφειλω να σου ομολογησω πως τα μονα που θυμαμαι πια ειναι:

Η οραση μου δε θελει να ξεχασει το βαδισμα σου! Αυτη την επιτομη του γυναικειου βηματισμου που ειχες αναγει σε απλη και καθημερινη συνηθεια. Αυτη τη γατισια περπατησια που ακομη και καποια super models θα ηθελαν να μπορουν να μιμουνται αβιαστα.

Η παιδιοθεν "λαβωμενη" μου οσφρηση αρνειται πεισματικα να λησμονησει το αρωμα σου. Αυτο το αρωμα, που για κακη μου τυχη υπηρξε αγαπημενη επιλογη διαφορων μετεπειτα συντροφων μου, κανοντας με να επιστρατευω καθε μακιαβελικη μου ικανοτητα πειθους και χειραγωγησης να τις κανω να το απαρνηθουν.

Η αφη μου λες κι ηταν χτες, ακομη ωρες - ωρες αναπολει τη μεταξενια υφη του εσωτερικου των μηρων σου και την αισθηση της στα ακροδακτυλα μου. Τοσο ερεθιστικη μα ακομη περισσοτερο εθιστικη!

Η ακοη μου ακομη ορκιζεται πως το μονο που ξεπερασε ποτε το θορυβο της πολης και τη βαβουρα της φλυαριας των αγνωστων ηταν οι ψιθυροι σου στο αυτι μου. Αυτα τα διστακτικα μικρα βογγητα σου κι η βαρια κι αργοσυρτη ανασα σου, που ελεγαν περισσοτερα απο οσα τα χειλη σου με λογια αφηναν να διαρευσουν.

Τελος η πολυτιμοτερη απο ολες μου τις αισθησεις, η γευση, δυστυχως μου εδωσε το φιλι του Ιουδα, τη μονη φορα που περιμενα να μεγαλουργησει. Ουτε των χειλιων σου τη γλυκα, ουτε του ιδρωτα σου την αλμυρα, ουτε, ουτε, ουτε... Το μονο που τολμησε να ψελλισει τρομαγμενη οταν της τα "εψελνα" ηταν πως η δικη της αισθηση της αφης αδυνατει να λησμονησει το παθιασμενο αργεντινικο τανγκο που χορευε "σωμα με σωμα" με τη δικη σου.

Επιλογο δεν μπορω να διαλεξω μικρη μου Γαλατεια και να με συγχωρεσεις γιαυτο. Μα αδυνατω να συγκεντρωσω το μυαλο μου οταν στο προσκηνιο του πια, δινεις παρασταση με συμπρωταγωνιστες τις πεντε μου αισθησεις. Ας απολαυσω λοιπον ενα εργο που κι εγω δε θυμαμαι απο ποτε εχω να δω...

Ο Πυγμαλιωνας σου...

5 σχόλια:

sorry_girl είπε...

Θα θελα να σου γράψω εκείνο το τραγούδι που λέει πως το μόνο που θυμάμαι πια είναι τα μακριά σου δάχτυλα αλλά είχα ξεχάσει τα ηχεία ανοιχτά και το άκουσα.Οπότε απλά κάνω ησυχία και το ακούω!

Πυγμαλίων είπε...

@ sorry girl: Κι εγω μολις ειδα το nickname σου σκεφτηκα το "Κοριτσια της συγγνωμης" απο τα "Ζεστα ποτα"!
Καλως ορισες λοιπον αν και μεσα στα blog-o-ταξιδια μου ειχα συντησει την κοκκινομαλλουσα σου θυμαμαι! Πως, που, ποτε δε θυμαμαι! Εσυ;

sorry_girl είπε...

Χχαχαχ από κει είναι το nick καλέ..!
Άμα δεν θυμάσαι εσύ πως να θυμάμαι εγώ;Άσε που η μνήμη μου είναι σε πολύ κακά χάλια..
:PP

Πυγμαλίων είπε...

@ sorry_girl: Εννουσα εσυ πως με βρηκες :pppp Οπως και να χει θα χαιρομαι καθε φορα που θα σε "ξαναβλεπω"!

2Σx2 είπε...

Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο "Για την Αμαλία".
β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο Για την Αμαλία. Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

Σας ευχαριστούμε.