6/5/08

Το τρυφερο σου ροζ...

Μικρη μου Γαλατεια,

Σημερα, εις βαρος καθε προσπαθειας μου να "χωρεσω" στο ημερησιο προγραμμα μου, εργασιακες και προσωπικες υποχρεωσεις, αποφασισα να σου γραψω μια βιαστικη επιστολη, "σε στυλ να μην ξεχνιομαστε". Και πως θα μπορουσα αλλωστε να σε ξεχασω οταν τα σημαδια σου ειναι γυρω μου καθε ωρα και στιγμη.

Υπο αυτο το πρισμα, πριν απο μερες και παλι μου απεδειξες οτι αν και μακρια μου, εξακολουθεις να εισαι νοερα πιο κοντα μου, απο παμπολα ζευγαρια που συμβιωνουν, τοσο κοντα κι ομως τοσο απομακρα! Ηταν Παρασκευη βραδυ, οταν περιμενοντας μεσα στο αμαξι μου, μια φιλη να κατεβει απο το διαμερισμα της , αποφασισα να ανοιξω το ραδιοφωνο. Κι οπως πολυ καλα καταλαβες, ο μονος σταθμος που ειναι συντονισμενος χρονια τωρα ειναι η ανυπερβλητη Ερα - 2! Και η πρωτη μελωδια που ακουστηκε απο τα ηχεια μου, ηταν μια απροσδιοριστα οικεια κι ομως αδυνατουσα να εντοπισα ποιο τραγουδι ηταν αυτο, που ατυχως πετυχα στο τελος του.

Αμεσως μετα ξεκινησε να παιζει το "Batida de Coco" απο την Αρλετα σε μια λαιβ εκτελεση του απο την ιδια, κατα τη διαρκεια μιας ηχογραφησης του, σε καποια απο τις αγαπημενες της μπουατ. Και ξαφνου συνειδητοποιησα πρωτον, πως και το προηγουμενο μυστηριωδες τραγουδακι ηταν της ιδιας καλλιτεχνιδας και δευτερον το ποσο καιρο ειχα να ακουσω το Βatida. Κι ολη αυτη η νοσταλγια για τα παλια με εκανε να ξεχαστω, βυθισμενος στις σκεψεις μου, με ενα χαμογελο στα χειλη μου, κανοντας με να ξαφνιαστω οταν οντας τοσο αφηρημενος, δεν συνειδητοποιησα τη φιλη μου, που ανοιγε την πορτα του αμαξιου μου.

Αποφασισα να επανελθω συντομα στην πραγματικοτητα της "Παρασκευιατικης" εξοδου μου, και συνεχισα την βραδια μου με εξαιρετικη διαθεση, που οφειλοταν εν μερει στην παρεα της καλης μου φιλης, και εν πολλοις σε αυτην την απροσδιοριστη ευθυμια, που μου ειχε απλοχερα χαρισει αυτη η μελωδια, της οποιας ο αποηχος αντηχουσε στα αυτια μου, ολη νυχτα μεχρι οταν ξαπλωσα ξημερωματα στο προσκεφαλι μου.

Το επομενο πρωι, κι εκει που ειχα προσωρινα ξεχασει την χτεσινοβραδυνη απορια μου, εσυ με αναζητησες για να μου ζητησεις να σου βρω ενα τραγουδι, επικαλουμενη τις μουσικες μου γνωσεις, αστειευομενη για το οχι και τοσο νερο της ηλικιας μου, μιας και ηταν παλιο για σενα και τους συνομιληκους φιλους σου.

Το πολυποθητο (απο εσενα) τραγουδι ηταν "Το τρυφερο σου ροζ" σε μουσικη του Λακη (με τα ψηλα ρεβερ) Παπαδοπουλου κι ερμηνεια, ακουσον - ακουσον, απο την Αρλετα, που περιλαμβανεται στο δισκο "Τσαι Γιασεμιου" που κυκλοφορησε το 1985. Καταλαβαινεις ποσο εμβροντητος εμεινα οταν στιγμιαια συνειδητοποιησα το τραγουδι που εψαχνες, ηταν η μελωδια που μερικες ωρες πριν ειχα προλαβει στο τελος της, κι ηταν η υπευθυνη για την ομολογουμενως μα μονο φαινομενικως αδικαιολογητη νυχτερινη ευθυμια. Και λεω μονο φαινομανικως, αφου λες και ειχαν ξεπνησει οι προγνωστικες μου ικανοτητες και οι υπερευαισθητες κεραιες μου ειχα συντονιστει επιτυχως με το μελλον κι ειχαν εντοπισει την κατα μερικες ωρες μετεπειτα "εμφανιση" σου στη ζωη μου!

Βλεπεις λοιπον μικρη μου, οτι και να θελησεις ποτε να μου κρυφτεις, θα ειναι δυσκολο για σενα να τα καταφερεις, και για μενα ακομη πιο δυσκολο, σχεδον ακατορθωτο, να μην διακρινω, ακομη κι αθελα μου τα σημαδια σου, που αφηνεις γυρω μου, σαν το αρωμα σουπου ακομη και τωρα αδυνατω να ξεχασω!

Ο Πυγμαλιωνας σου.

Υ.Γ. Καλη ακροαση λοιπον, μα δυστυχως δεν προλαβαινω να σου γραψω τους στιχους του τραγουδιου, που ομως περιμενω απο σενα να τους δακτυλογραφησεις και να τους αφησεις στα σχολια αυτης της επιστολης. Αλλωστε δακτυλογραφεις πολυ πιο γρηγορα απο μενα (και παντα τονισμενα!) κι ειμαι σιγουρος οτι για σενα θα ειναι παιχνιδακι, αφου πιστευω οτι θα το ακουσεις δεκαδες φορες και θα το αποστηθισεις! Τελος περιμενω , οπως παντα, να μου εξομολογηθεις τι σε κανει να σκεφτεσαι και να νιωθεις, στο ακουσμα του, μιας και μου το ζητησες να σου το βρω!!!


Πατα το PLAY και δυναμωσε τα ηχεια!!!



boomp3.com

10 σχόλια:

dr.Seeng είπε...

Καλησπέρα φίλε Πυγμαλίωνα. Λατρεύω Αρλέτα και στενοχωρήθηκα πολύ όταν πριν ένα μήνα έμαθα πως πέρασε μια πολύ σοβαρή περιπέτεια υγείας. Εγώ όταν ακούω το όνομά της, αμέσως μου έρχεται στο μυαλό "Το μπαρ το ναυάγιο". Υπέροχη μουσική και ονειρεμένοι στίχοι.
Υ.Γ. Χάθηκα αυτές τις μέρες λόγω υποχρεώσεων, αλλά δε σε ξεχνάω. Θα γίνει η δουλειά μας.
Φιλιά στην Γαλατεία!!!

Madame_Bovary είπε...

Αχ τι γλυκιά σύμπτωση...

kioy είπε...

Καλό σου μεσημέρι φίλε Πυγμαλίωνα!
Αν και η Αρλέτα ποτέ δε με συγκίνησε, δε μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο για αυτό το τραγούδι, ειδικά όταν συνοδεύεται από την ανάγνωση αυτής της επιστολής σου και το γλυκύτατο ύφος που την διακρίνει!

Και συ φανατικός της Era 2 ε; Υποψιάζομαι πως θα υπήρξαν πάμπολλές φορές που θα μοιραζόμασταν τον ίδιο ήχο κάτω από διαφορετικές στέγες! Το 'χει αυτό το ραδιόφωνο, αν και ξεπρασμένο για τους (....), τρόπον τινά συναισθηματικότερον για αυτούς που παραδίδουν σε αυτό κάτι περισσότερο από τον χρόνο τους, την στιγμή της ακρόασης, που υποψιάζομαι πως και για σένα θα έχει χρώμα ιεροτελεστίας!

Μετά τιμής,

skoinovatis είπε...

Δεν το πιστεύω!
Χαίρομαι πολύ φίλε Πυγμαλίωνα!
Πολύ ωραίο το μπλογκ!
Να 'σαι καλά
Τα ξαναλέμε, φίλε!

Melikratis είπε...

Καμιά φορά οι συμπτώσεις φτιάχνουν τόσο ωραία ατμόσφαιρα, τόσο μεθυστική που μας κάνουν να αγνοούμε το ενδεχόμενο να βρισκόμαστε στο..."Μπαρ το Ναυάγιο..."

Σκορπίνα είπε...

Καλησπέρα...

Πεθαίνω για Αρλέτα...

Ανέφελη είπε...

Έτσι είναι η Αρλέττα... Γεμάτη χρώματα. Γι' αυτό την αγαπάμε.

Καλό σου απόγευμα Πυγμαλίωνα!

Πυγμαλίων είπε...

@ dr.Seeng

Γιατρε μου κι εμενα παντα μου αρεσε αλλα παλιοτερα δεν ημουν σε θεση να εκτιμησω απολυτα το"ηρεμο" μουσικο της στυλ, που μαλλον ειναι σταση ζωης!

Οσο για τα δικα μας, μην ανησυχεις!

@ Madame_Bovary

Αγαπητη κυρια Μποβαρυ, λειπαμε που θα πρεπει να διαφωνησω μαζι σας, μα τιποτα δεν ειναι τυχαιο, τοσο που να αποκαλειται "συμπτωση".

@ kioy

Φιλε κιου,

Συνεχιζεις να με τιμας με τα υπεροχα σου σχολια! Σε ευχαριστω γιαυτο!

Οσο για την Ερα 2 μονο ως ιεροτελεστια μπορω να την εκλαβω!

Αλλωστε θα σου εκμυστηρευτω, οτι και τη Γαλατεια τη γνωρισα μεσω μιας καρμικης ακροασης ενος συγκεκριμενου τραγουδιου.

Λεπτομεριες μονο αν τελικα ασχοληθεις με το msn messenger και με προσθεσεις στις επαφες σου... η δια ζωσης!!!

@ skoinovatis

Σκοινοβατη καλως ορισες! Θα ηθελα παααρα πολυ να μου εξηγησησεις τι δεν πιστευεις που σε εξεπληξε τοσο, και το σχολιο σου για την "Ερμια".
Σε ευχαριστω κι ελπιζω να τα ξαναπουμε!

@ Melikratis

Μελικρατη τοσο ευστοχο σχολιο μονο απο εσενα θα περιμενα! Ευγε!!!

@ Σκορπίνα

Ειλικρινα σκορπινα μου αυτο δεν το περιμενα, οτι θα εισαι φαν της Αρλετας! Γιαυτες τις μικρες εκπληξεις συνεχιζω και γραφω!!!

@ Ανέφελη

Ανεφελη, σε ευχαριστω για την ολοενα και πιο συχνη παρουσια σου στο μπολγκ μου. Θα ανταποδωσω τις επισκεψεις!

Ανώνυμος είπε...

Κι όταν μου φύγεις πως θ' αντέξω,
Να ξαναπάω να ξαναπαίξω
παιχνίδια ασπρόμαυρα.

Χωρίς εσένα πως θα ζήσω,
Τώρα που μ' άνοιξες το γκρίζο
να δω τα χρώματα.

Δεν είναι ο κόσμος πουθενά πιο τρυφερός,
Πιο τρυφερός απ' το δικό σου ροζ,
Πιο απαγορευμένος κι από το μωβ σου,
Κι από το μβ σου πιο θλιμμένος.

Κι εγώ βαθιά μες στο φιλί σου,
Στο λαμπερό πορτοκαλί σου
είδα το κάψιμο

Ότι ξεχνάς δεν σε ξεχνάει
Σκιά σκουριάς και προχωράει
πάνω στο πράσινο

Δεν είναι ο κόσμος πουθενά πιο τρυφερός,
Πιο τρυφερός απ' το δικό σου ροζ,
Πιο απαγορευμένος κι από το μωβ σου,
Κι από το μβ σου πιο θλιμμένος.

Κοιμήσου κι αύριο θυμήσου,
Ποσο μακριά στο θαλασσί σου
εγώ ταξίδεψα

Εγώ που μ' ένα στεναγμό σου,
Μέσα στο χρυοκόκκινό σου ηλιβασίλεψα

Δεν είναι ο κόσμος πουθενά πιο τρυφερός,
Πιο τρυφερός απ' το δικό σου ροζ,
Πιο απαγορευμένος κι από το μωβ σου,
Κι από το μβ σου πιο θλιμμένος.

[----------------------]

Σ΄Ευχαριστώ.

Από Ι.Ν. (όποιο από τα δύο θέλεις)

Άλλη μια φορά το κάρμα;... τι να πω... Σ΄Ευχαριστώ πραγματικά. Είχα καιρό να διαβάσω επιστολές σου προς τη Γαλάτεια. Δεν είχα δίκτυο. Αυτό το σημερινό ήταν για μένα δύο ευχάριστες εκπλήξεις!!!! Ναι ναι, δ-υ-ο!
Η πρώτη είναι γιατί το έψαχνα αυτό το τραγούδι από καιρό και δεν το περίμενα αυτό και η δεύτερη
γιατί μόλις λίγο πριν μπω στο blog μιλούσα με μια φίλη για το γεγονός ότι δεν έχω βρει ακόμη αυτό το τραγούδι.

Υ.Γ.: Όσο για το τι νιώθω... δεν ξέρω αν μπορώ να πω εδώ κάτι τέτοιο... αλλά δεν ξέρω και που αλλού θα μπορούσα.
Σ΄Ευχαριστώ.

Ανώνυμος είπε...

Υ.Γ.: Ι.Ν.

Συγνώμη για τη λέξη "μωβ" που λόγω copy-paste επαναλήφθηκε λάθος στο ρεφρέν....

...και στο τελευταίο κουπλέ το "ηλιοβασίλεψα" είναι ο τρίτος στίχος. Γράφεται από κάτω...

χιχιχι...